In het verleden behaalde resultaten bieden geen ga

Oakland - Oakland

Vanochtend begon als zovele ochtenden. Ware het niet dat er een klap klonk toen ik onder de douche ging.
Von was door het bed gezakt. Ik ga daar verder niets over zeggen want het komt toch niet langs de censuur commissie. Bovendien duurt de vakantie nog even.
Gekkigheid natuurlijk. Het onderbed was van de ondersteuning geschoten en kon zo weer worden terug gezet. Toch slapen we vanavond maar niet met zijn tweeën in dat bed. Het ontbijt hield ook niet over, brood van gisteren. Met veel moeite toch wat weg gekregen en vervolgens op pad.

Gisteren waren we ook al in San Francisco dus hadden we al de nodige ervaringen en waren we goed voorbereid. Ruimschoots op tijd vertrokken want de bay brug is erg druk zagen we op internet. En we moesten om 10:00 boarden. Ons navigatiesysteem vond het echter tijd voor een andere route. Zal ongetwijfeld met de verkeersinfo te maken hebben was onze conclusie. Via een omweg kwamen we toch op de snelweg uit en daar begon, ver voor de bay-brug, de ellende. Dikke rijen file waar menigmaal totaal geen voortgang in zat. Ja, wel in die andere rijen maar die van ons schoot niet op. Ken je dat gevoel van de supermarkt kassa? Gelukkig tijd zat maar die verdween als sneeuw voor de zon terwijl het niet wilde opschieten. Na betaling van de tol nog steeds in de file. Wel een mooi uitzicht over de baai waar een gigantisch cruise schip lag. Hoger dan menig flatgebouw. Na verloop van tijd konden we doorrijden met als gevolg dan we 9:50 bijna naast de afvaart naar Alcatraz wilden parkeren. Tenminste, dat hadden we gisteren gezien maar in het verleden behaalde resultaten zijn geen garantie voor de toekomst. Helaas lag aan dat parkeerterrein nu dat enorme cruiseschip zodat er vandaag niet geparkeerd kon worden. Een half uur geleden nog bewondert, nu vervloekt. Von en Mike uit de auto met kaartjes gestapt zodat als ik niet op tijd terug zou zijn, zij in ieder geval Alcatraz konden zien. Het heeft immers geen zin om alle 3 dit te missen. Maar waar was mijn portemonnee met mijn rijbewijs? Lag dus ook nog gewoon in het huis. Met de creditkaart van Von ben ik toen op zoek gegaan naar een parkeerplek. Eerste parkeerterrein veel te duur. Dus onder applaus (of was het boos getoeter) de weg weer opgegaan. Blijkt er tegenover de afvaart plekken langs de weg met parkeermeters te zijn. Die gepakt en betaald met de creditkaart. Hoeveel is niet helemaal duidelijk maar ik geloof uiteindelijk nog goedkoper dan de allday parking.

Von en Mike stonden al bij de boot en hadden al geregeld dat men zou kijken of ik met een latere boot zou mogen. Bleek uiteindelijk dus niet nodig want ik was er al voor de boarding begon. En toen kon het ontspannen weer beginnen met als start de overtocht. Nogal frisjes want er stond veel wind en de zon liet zich nog niet zien. Wel stond deze al op het punt van doorbreken zodat het uiteindelijk een warme dag zou worden. Op Alcatraz aangekomen, misschien beter bekend als de "Rock" eerst een uitleg van een parkranger. Misschien niet verwacht maar de Rock is een National park zodat Mike ook hier een stempel voor zijn paspoort kon halen. Na een stuk uitleg hebben we een documentaire over de geschiedenis gezien. Naast gevangenis is het ooit van het leger geweest en hebben Indianen het een tijd geclaimd en bezet. Na deze geschiedenis hebben we de audio tour gedaan. Komen jullie uit Nederland en willen jullie het in het Nederlands horen? Ok, dan moeten jullie daar naar toe en de beste man wees ons op een vrouw die al naar ons stond te wuiven. Nederlands vroeg ze. Eh ja, dat vroeg je broer ook al (zoek nog maar eens naar dat filmpje dat ik aanhaalde in een van de eerder verslagen). Ja, graag was het echte antwoord dat we gaven en we kregen alle 3 een audioapparaat met een koptelefoon. Bij het startpunt aangekomen bleken Mike en ik echter toch een Engelse versie te hebben. Hoe moeilijk kan het zijn denk je dan. Niet erg natuurlijk want het was prima te volgen. Goede tour die ongeveer 40 minuten duurde. En dat is lang zat want toen ik voor de derde keer langs dezelfde galerij kwam dacht ik dat het wel mooi was geweest. En dat bleek ook zo te zijn dus.

Maar dit is Amerika en dan weet je ondertussen dat het altijd eindigt in de giftshop. Deze keer wel wat gekocht. Jim Albright de auteur van "Last guard out" was namelijk aanwezig om zijn boek te signeren. En dat is toch wel apart. Mike vroeg zich nog af of hij eerst het boek moest kopen en dan moest laten tekenen of dat hij dit gelijk laten doen. Gezien de vitaliteit van de beste man leek het mij verstandig om het zo snel mogelijk te laten doen en dus pas later af te rekenen. In het boek staat nu "8-16-17 to Mike, thanks & enjoy"

De boot naar Alcatraz moet je op een tijdstip reserveren. Terug mag je elke boot nemen die het beste uit komt. En op het moment dat wij dachten aan terug gaan kwam er net eentje aan. Betere timing bestaat niet. Op de terugtocht begonnen de maagjes tocht ernstig te knorren na het schamele ontbijt van vanochtend. Dus bij terugkomst eerst de vesten in de auto gelegd, die stond toch lekker dichtbij, en toen een hapje gegeten.

In de middag hebben we Fischer man's wharf bezocht. Naast de vele winkeltjes en restaurantjes lagen er nu ook 2 marine schepen. Een onderzeeër en een bevoorradingsschip. Beiden uit actieve dienst en deze mocht je dan ook bezoeken. Wel voor een aanzienlijke entreeprijs dan. Wij hadden echter gekozen om het mechanische museum te bezoeken dat er naast lag. Ontzettend leuk ding. Het is een oude arcade hal zoals ik die ken uit iets wat verleden tijd is. Alleen dan veel groter. Flipperkasten waar je nog 10 punten scoorde als je iets raakte ipv gelijk 10.000. Ook pac-man was present net zoals airhockey, schietspellen als race spellen. Allemaal min of meer vergane glorie maar hartstikke leuk om te zien. Maar ook nog van veel ouder, uit de tijd van de opa's en oma's kan ik zo maar voorstellen. En het werkte allemaal en je kon het ook nog eens zelf spelen voor een kwartje of soms twee.

Na deze onderbreking zijn we de winkeltjes in gegaan van Fisher man's warf en pier 39. En hebben we uiteraard een bezoek gebracht aan de al bekende zeeleeuwen en zeehonden. En die maken nog steeds zoveel ruzie, net zoveel lawaai en stinken nog net zoveel als ze al tientallen jaren doen. Het blijft een vermakelijk gezicht hoe die beesten aan het ruziën zijn over dat ene specifieke plekje terwijl er plek zat is.

We zaten er allemaal behoorlijk doorheen na deze inspannende dag. Veel gelopen, veel belevenissen en weer vele indrukken. We zijn daarom maar terug gestrompeld naar de auto. Vanochtend had ik dan wel het hele stuk gereden maar nu wist ik dat ik mijn rijbewijs niet bij me had en dus moest Von rijden. We wilden graag nog door Lombard street. Gisteren met de fiets niet gedaan dus vandaag maar met de auto. We hadden het snel gevonden en het was lang niet zo druk. Al met al redelijk snel dit nog gedaan en moe maar voldaan naar Oakland. Weer dikke file natuurlijk zodat we over 13 mile een dik uur doen.

Na thuiskomst nog even naar de super voor avond eten. Maar ook een kop koffie van de Starbucks die daar in zit. Op het moment dat ik aansluit blijkt dat de mensen voor mij de laatste zijn die worden geholpen. Lekker dan, ruim 3 kwartier voor de sluitingstijd volgens het kaartje. Dat is nu de tweede keer dat mij dat overkomt. Ik zou willen dat ik ook elke dag 3 kwartier minder mag werken. Al met al is dit de eerste dag in Amerika dat ik geen enkele kop koffie op heb.