Super 8 steelt succes formule

Bishop - Pollock Pines

Vandaag een lange rit voor de boeg. Misschien wel de langste maar dat hou ik niet bij. Maar een stevig ontbijt is dan een must en ik hield mijn hart vast of dat zou lukken bij deze Super 8. Maar wat blijkt: onze succesformule van ontbijtje op het parkeerterrein slaat aan en wordt schaamteloos gekopieerd door deze super 8. Blijken er buiten naast, en dan bedoel ik op 50 cm, de auto's een aantal tafeltjes te staan. Nu konden we in ieder geval zitten. Voor de rest was er niet veel veranderd dus voordat we echt op weg gingen eerst naar de super voor een stokbrood bij de lunch. En vanwege een of andere onbegrijpelijke reden mocht ik die niet meer gaan halen. Nee dat moesten de echte experts doen.

Ik mocht ondertussen proberen om dat oranje waarschuwingslicht van de tankdop te laten verdwijnen. Maar we wisten niet eens wat het betekende. Maar het was een oranje lampje en geen rood, dus het zal wel meevallen. Toch? Maar lekker rijden is dat niet met zo'n brandend onverklaard lampje. Maar na open maken, stevig aandrukken van de benzinedop bleef het waarschuwingslampje branden en daarom maar even getankt. Misschien zou dat hem tevreden stellen. Maar ho maar, geen verschil. De boekjes gaven ook geen uitsluitsel maar om nu te gaan wachten op het verhuurbedrijf om dit te gaan oplossen was ook niet echt aantrekkelijk. Daarom toch maar gaan rijden en ondertussen op internet zoeken wat het betekende. Lang leve het mobiele Amerikaanse abonnement dat we hebben gekocht. Ok, we worden nog regelmatig gebeld door onbekenden maar die drukken we gewoon weg. Maar nu hadden we het antwoord "on the road" gevonden. Goed schoonmaken van de dop en het probleem zou opgelost. En dat is toch een soort van opluchting.

Het eerste stuk is dezelfde weg als die we gisteren hebben gedaan maar na een dik uur rijden komen we in een klein stadje. Met een leuk koffietentje. Het zal geen verassing zijn als we daar een koffie hebben gepakt. Succesnummers moet je namelijk gewoon blijven herhalen. Bovendien hadden we daar dan de kans om het probleem met de benzine dop op te lossen zodat we met een gerust hart verder konden. Nog geen 10 minuten want toen was daar vanuit het niets "Mono Lake". Mooi uitzicht over het meer en een stukje verder nog een wandeling gedaan over een boardwalk. Dit is over houten planken uitgezet pad door een mooi natuurgebied. Beetje zompig en het thuis voor vele vogels. Maar ook een vosje die ineens op ons pad stond op een tiental meters. Hij keek ons recht aan maar ging er toen vandoor. Te snel voor een foto dus je moet mij op mijn woord geloven. Er zou ook nog een bijzondere vogel zijn, de "Peter La Tourette". Maar hoe we ook luisterde we hebben geen scheldende vogel kunnen ontdekken.

Na deze ongeplande maar leuke stop op weg naar het main event van vandaag. Von had het hier al dagen over. Ze wilde perse naar de stad Bodie. Shoppingmekka van Californië ? Spullen voor scrapboek of de laatste items voor de elf fantasy fair? Nee, niets van dit alles. Bodie is een spookstad, totaal verlaten en half ingestort. Nog een 10 mile te gaan en een bord dat het nog een 1/2 uur duurt want het laatste deel blijkt dus over zeer rough road te gaan. De eerste 2-3 mile vielen eigenlijk best mee. Hier en daar wat slecht maar toch een soort van asfalt. Maar dat had ik dus beter niet hardop kunnen zeggen want de woorden waren nog niet helemaal weg en het werd me toch een k&&€&&€@&€T-weg. En pas op hè, dat zijn niet mijn woorden maar de uitspraken van de vrouwelijke bestuurster. Op gegeven moment reden we zelfs in een rijtje van 3 naar boven. De eerste was een standaard auto die eigenlijk totaal ongeschikt is voor dit soort wegen het ging dan ook niet harder dan een paar mile per uur. Gelukkig ging deze na verloop van tijd aan de kant zodat wij een soort van vaart konden maken. Heftige weg, maar we hebben het gered. Maar wat blijkt, er loopt ook gewoon een normale weg zagen we bij aankomst

Bodie is dus een verlaten mijnstadje waarvan diverse gebouwen min of meer zijn bewaard. Wat wat is, is zonder uitleg niet direct te zien en daarom hadden we een foldertje gekocht met de toelichting. Dit foldertje was in het Engels en Mike had de eer om als een gids op te treden. Als een Chinese vrijwilliger was hij aangewezen. De eerste stop was nummer 50. Lekker logisch. Maar wat was het dan? Eh ja, weet ik veel was het antwoord van onze gids. Maar je hebt toch een folder? Ja, het is een soort mijnding. Tsja, wie had dat gedacht in een verlaten mijnstad. "Nou dat belooft een mooie rondleiding te worden". Maar eerlijk is eerlijk, het ging steeds beter en na verloop van tijd geloofden we het wel en hebben we de folder niet meer gebruikt. Want wat maakt het uit of body, jefferson of weet ik wie waar gewoond heeft.
Na wat rondgedwaald te hebben terug naar de auto. We hadden nog een rit van 3 tot 4 uur te gaan.

Ons einddoel voor vandaag is Pollock Pines in de buurt van Lake Tahoe. De weg er naar toe is een prachtige weg. Soms slingerend de bergen in, soms langs snel lopende waterstromen. Maar dan weer plat met grote landerijen met daarop honderden koeien. En dan weer in de bossen. Voor vissers moet dit ook een Eldorado zijn. Diverse vissers gezien die zich gereed maakten om te gaan vliegvissen. Weer compleet andere omgeving dan waar we de vorige dagen door hebben gereden.

Wat iets minder was, was het roadwork. We stonden compleet stil voor zo'n man met een stopbord. Het enige wat die doet is dat bord soms omdraaien van slow naar stop. Maar denk niet dat het geen uitdagende job is, want soms doet hij het precies andersom. En niet te vergeten een praatje met de chauffeur van de auto die de hele bups voorgaat in de zogenaamde pilot-car. Waarom? Geen idee, de weg kwijtraken kan niet want er is geen enkel afslag.

Ik zit nu in het "best western hotel". Prima hotel, net wat grotere en luxere kamers. Hadden we echt wel een beetje naar uitgekeken. Alleen de bedjes zijn smaller, dat is jammer. Ben benieuwd hoe dat gaat.