Shiny Knight? Aan me hoela

Yucca Valley - Kingman

Vandaag is het dan zo ver. Ik ben 51 of zo als Von het zegt " nu ben je echt 50+". Wat een goed begin van de dag :-)
Vele felicitaties via Whatsapp, Facebook en Sms. Dank jullie wel hiervoor. Met de ouders voor het eerst telefonisch contact gehad zodat ook dat laatste probleempje is opgelost. Voor het "echt" bellen zijn we nu niet meer afhankelijk van WiFi maar van het GSM netwerk. Uiteindelijk dus toch wel handig zo'n prepaid kaartje waarmee je kan internetten en onbeperkt bellen naar Nederland.

Voor dat we op weg gaan eerst even naar de supermarkt om een lunch in te slaan en nog een paar kleine boodschappen. Nou ja klein, een flesje sportdrank is natuurlijk weer gelijk huge. Wat weer opviel is dat de Amerikanen enorm trots zijn op hun leger. Overal stickers, borden of vlaggen waarin ze hun steun betuigen aan hun "troops"

Na deze korte onderbreking op naar Yoshua Tree National Park. Gisteren niet aan toegekomen dus vandaag vol frisse moed een nieuwe poging. Met alle hulpmiddelen aan boord zodat we niet kunnen fout rijden of iets missen onderweg.

Het is het eerste park dat we aandoen dus gelijk een Pas gekocht die geldig is voor alle nationale parken. Ook hier uiteraard korting voor hun Troops en voor nog heel wat andere doelgroepen waar wij niet bij horen. Geen probleem natuurlijk. Wat anders is dan de vorige keer is dat de Pas nu getekend moet worden en dat je bij ingaan van een park ook je ID moet laten zien met dezelfde handtekening. En bij het verlaten van het Park nogmaals je pas.

In het park hebben we twee hikes gedaan. In de folder werd aangegeven dat de bijen gemeen kunnen steken en dat ze op zoek zijn na vocht. Dat laatste is niet zo vreemd want de zon brand volop en het is weer 40 graden. Het advies is om ramen dicht te houden en de airco uit te zetten zodat er geen plekje water ontstaat onder de auto als je die parkeert. Het was inderdaad warm en we zagen de bijen zitten onder een auto bij iemand die kennelijk niet het advies had opgevolgd. Maar echt aangenaam rijden is het dan niet.
De hikes waren mooi. Niet al te lang maar behoorlijk wat klimwerk. Al met al toch gauw een uurtje per hike waarbij je ondergedompeld wordt in de natuur. Niet fris groen, maar rood, droog en erg warm. Er is wildlife, we zagen een troep van big Horn sheeps, hier en daar een salamander en een muis maar dat was het dan wel. Niet zo vreemd want ik vermoed dat de rest of verhuisd is of zich schuilhoudt tot de avond valt.

Na de tweede hike het hotel opgezocht in het navigatiesysteem. Kingston, 360 mile. Dat is wel erg ver weg, dat kan niet waar zijn. En gelukkig, het is niet waar. We moesten in Kingman zijn. Ook nog altijd 260 Mile en verder dan gedacht maar het scheelt toch behoorlijk. En op de Amerikaanse wegen rij je snel een stukje weg. Hier kwamen we op die wegen die je kent vanuit de films. Van die lange, rechte wegen met heuvels over de vlakten tussen de bergen heen. Ontzettend leuk rijden waarbij het alleen wel goed opletten is bij het inhalen. Het zijn 2 baans wegen waarbij je soms in tegenstelling van wat je op de foto ziet wat verkeer tegen komt.

Tsja en toen kwamen we aan in Kingman bij ons hotel. En hoe zal ik dat nu verwoorden.
Het begon al met het inchecken. De dame was niet de snelste zullen we maar zeggen. Ik vermoed dat ze zeker 10 minuten bezig is geweest met een klusje dat normaliter 1 a 2 minuten duurt. Eerst leek ze de reservering niet te kunnen vinden, toen weer iets met de kamer. Maar wat geeft het, het is vakantie. Uiteindelijk de sleutel gekregen. Kamer 416. Ik stond met de auto verkeerd dus moest om een paar gebouwen heen rijden. Mike en Von gingen lopend naar de kamer.
Bij het oprijden op de parkeerplaats stond Von vanaf de galerij al te gebaren. Nu is mijn gebarentaal voor doven en slechthorenden wat roestig. Dus ik kon niet zo goed opmaken of ze nu een paar bijen van zich af aan het slaan was of dat ze mij iets probeerde duidelijk te maken. Auto geparkeerd en ook maar naar boven gelopen.

Tsja, das wel duidelijk. Hier willen we niet blijven. Dus hup de auto in en terug naar de receptie. Nog geen 100 meter maar je went snel aan die Amerikaanse gewoontes. Behoorlijk gepikeerd maar we kregen van een andere dame snel een nieuwe kamer.
Kan gebeuren denk je dan nog. Gewoon een foutje in de administratie dat de kamer nog niet gereed was. Dus hop in de auto, weer een kleine 100 meter naar kamer 422.
Kaart geswiped, lampje op groen maar de deur ging niet open. Wel zowat uit de sponning geduwd maar bij het kraken toch maar gestopt. Dus hop, weer in de auto (wel allemaal zonder navigatiesysteem aan hè ) en op mijn beste Engels " not happy, frustrated, I want my money back" . Of mijn Engels was perfect of mijn lichaamstaal was erg duidelijk want ze was al bezig met de refund.

Maar dan sta je daar, geen hotel. 2 andere geprobeerd maar die zaten helemaal vol. Gelukkig hebben we de telefoon met "gratis" bellen. Motel 6 had nog plek en ik werd on hold gezet. Telefoon doorgegeven aan Von en vast gaan rijden. We bleken vlakbij te zitten en toen Von de receptioniste weer aan de telefoon had stonden we al op 100 meter. Maar ipv te reserveren liet Von weten dat we er bijna waren dus laat die telefonische reservering maar zitten. Komen we echter bij de receptie is het hartstikke druk. En allemaal wilde ze een niet gereserveerde kamer hebben, dus ik zag de bui al hangen. Straks is net de laatste kamer voor onze neus weg. Gelukkig niets aan de hand en hebben we een prima hotel.

Het was mijn verjaardag dus ik mocht kiezen wat we gaan eten. Nu weten we allemaal dat dat laatste nog niets betekent maar dit keer heb ik toch echt gekozen en wel voor de Pizzahut. 2 large pizza's met zijn 3'en. Het was nog teveel maar wel heerlijk. Wat overgebleven is gaan we morgen als lunch proberen. Weggooien kan altijd nog.
Na afloop nog even naar de Starbucks voor een lekkere kop koffie waarmee ook aan deze geslaagde dag een eind komt.

Bijna dan. Want hoewel alles groter is in Amerika geldt dit niet voor de bedden. Wij zijn allemaal een groter 2 persoons bed gewend. Dus om de beurt hebben we een bed voor ons zelf de andere keer moet je delen. Vandaag moesten Mike en ik het bed delen. Tenminste, zo zijn we gestart want na verloop van tijd is Mike toch maar in het andere bed gaan liggen. Met mij kon hij niet slapen. Zo had ik ook op de nacht na mijn verjaardag nog een kadootje van een " eigen bed"