23 Juli: Kop USA-today "Overnachten at Taco Bell"

Vanochtend uitgeslapen want we hadden "alleen maar" een rit op de agenda staan en eventueel zwemmen in Radium Hot Springs. De weersverwachting was ronduit slecht maar omdat de zon scheen toch maar besloten het er op te wagen en een kleine 20 km terug te rijden. Gisteren hadden we namelijk al even de hotsprings bezocht (ziet er overigens gewoon uit als een zwembad, maar dan wel prachtig gelegen tussen de bergen) en het leek ons wel leuk om hier een paar uurtjes te relaxen. Voordat we er kwamen zagen we nog een Big Horn Sheep. Gisteren nog geschreven dat je de wilde beesten niet in de grote stad ziet en wat denk je wat? Deze stond nog net niet op het marktplein maar was toch echt ver binnen de stadsgrenzen. Na de nodige foto's verder naar de Hot springs. Beetje zwemmen, zonnen en lezen. Maar dan moest wel het weer mee zitten natuurlijk en dat deed het. Het koude zwembad was overigens slechts 29 graden, daar hoef je dan ook niet meer echt door. De hot spring zelf was 39 graden en dat was pas echt lekker warm. Zelfs Von heeft geruime tijd in het water door gebracht. Om een uurtje of 1 er uitgegaan omdat er wolken aankwamen en we nog een kilometer of 300 moesten gaan rijden. We zitten nog niet in de auto en de regen begint te vallen. Soms schijnt de zon, soms miezert het maar soms (en kort) regent het echt hard. We komen weer langs de afslag die naar ons bergdorp van gisteren leidt en we zien in de bergen echt zwaar weer. De gehele dag blijven we een beetje langs de grens rijden van wel/geen regen. Al met al hebben we maar kort echt regen gehad. Meestal scheen de zon en de temperatuur schommelde tussen de 17 en 29 graden. Dat is dus een groot verschil maar al met al hebben we het wederom getroffen.

Het doel voor vandaag was een tussenstop ver in de richting van Spokane te komen maar in ieder geval de USA te halen. Voordat we bij de grens kwamen stonden we opeens ergens in de middle of nowhere weer eens stil vanwege zo'n man met zo'n stop bord. Zeker 10 minuten stilgestaan. Waarschijnlijk omdat ze aan het opruimen waren want toen we weer mochten rijden kwamen we niets tegen. Behalve dan natuurlijk nog zo'n figuur aan de andere kant van de weg die ook als levenstaak heeft het bord op zijn tijd om te draaien.

Toen nog een herritage village. In tegenstelling tot Calgary konden we hier wel een blik naar binnen werpen. En dat was maar goed ook want dit was echt de tientallen dollars weer niet waard. Dus snel weer de auto in en op weg naar de USA. Vlak voor de grens nog een tax-free winkel. En daar kwamen we in gesprek met een canadees die in Nederland was geboren. In Eindhoven. Zo zie je maar dat er echt wel Canadezen zijn die weten dat Nederland groter is dan Mountain View. In de tax-free heeft Mike zijn vurig gewenste beeldje van een beer gekocht. Hij had er al ooit zo een maar is deze door geocaching kwijtgeraakt. Na afgerekend te hebben kregen we een ophaalbon. Een wat? Een bon om het bij de douanier op te halen. Want hoewel we echt slechts 400 meter van de grens waren werd het door de winkelmedewerker hoogst persoonlijk naar de douane gebracht. Want stel je toch eens voor dat je als een stel criminelen stiekem toch niet naar Amerika zou gaan en zo Canada voor een paar dollar oplicht.

De USA binnen komen koste nog behoorlijk wat tijd. Eerst aansluiten in de korte file maar het daadwerkelijk toelaten duurt behoorlijk wast tijd. Toen we bijna bij die man was die onze paspoorten en auto zou controleren kwam daar in eens een douanier aanlopen met onze spullen. Beetje vreemd want volgens mij zit die man de hele dag in zijn auto om items die gekocht zijn in de tax-free alsnog aan de reizigers te geven. Bijna net zo'n mooie baan als die mensen met die stop/slow borden. Maar als je denkt " dit kan toch handiger" dan moet je eens kijken wat er allemaal moet gebeuren als je echt de grens over wil. Raampje voor open (klinkt nog logisch), dan raampje achter open (alsof je Mike niet kan zien zitten) en dan een heel verhaal. Wat kom je doen, wat neem je mee, wat denk je achter te laten, ga je werken etc. Prima, is allemaal nog te doen maar dan blijkt dat we niet de juiste papieren bij ons hebben. Ja we hebben de esta-formulier maar dat is niet nodig. Nee we moeten formulier nummer weetikveel.a.lid34 hebben of zo. Maar geen probleem hoor, daar de auto parkeren en even af rekenen. Dat klinkt snel maar we moesten nog een vragen formulier invullen, vingerafdrukken achter laten en er werden foto's genomen. Alles bij elkaar heeft het over de grens gaan naar Amerika een dik uur gekost.

Maar we zijn dus weer in de USA today. De eerste vraag die we trouwens ook bij de douane moesten beantwoorden is "waar te overnachten?". Geen idee nog want we hadden nog niets geboekt. En aangezien Mike handig is met de Tomtom ging die op zoek naar een geschikte plek. Na verloop van tijd kwam daar dan het verlossende antwoord. Het moest Sandpoint worden. Prima, wat zit daar dan, Super8, Motel6, Travellodge?. Nou, Taco Bell was het antwoord. Subliem natuurlijk. Ik zag de kop in de krant "USA Today" al voor me "New and Improved: Taco Bell for your rooms" . Zo ver gaat het uiteraard niet bij deze mexicaanse MacDonalds. Maar het idee was zo gek nog niet. Taco Bell zit alleen in de groter plaatsen, dus daar moesten ook hotels zijn. En aangezien Mike al de hele vakantie een keer naar de Taco Bell wil was dit zijn oplossing.

Uiteindelijk zijn we in Sandpoint terecht gekomen. Maar de keuze voor het eten viel uiteindeijk op de Pizza Hut waar we weer in de oude val zijn getrapt. Natuurlijk 3 menu's besteld die weer zo groot waren dat we 1 compleet menu hebben overgehouden. Natuurlijk wel in een box meegenomen. Misschien dat het morgen nog smaakt als lunch.