20 juli: Discriminatie ten top

Gisteren een hotel uitgezocht in Calgary, ons doel voor vandaag. Het had nogal wat voeten in de aarde maar uiteindelijk bleek er een goedkoop hotel te zijn. Helaas was dit alleen voor papegaaien, dus dat ging niet door. Dan maar een travellodge geboekt. Ging weer soepel via het Internet dus hup op weg dachten we.

Bij het intoetsen in de TomTom kwam echter de grote verrassing. De straat bestond wel in Calgary maar het nummer absoluut niet. De dichtstbijzijnde scheelde nogal wat honderdtallen. Geen nood gewoon rijden, en op zoek gaan naar een bord met Travellodge. Uiteindelijk zijn we er ook gewoon gekomen.

We hadden een trip van dik 300 km voor de boeg, dus snel op weg. Spullen voor de lunch kopen we onderweg wel en we zaten dan ook al weer snel op de highway. En dan mogen jullie raden wat de nationale sport is van Canada. Is het ijshockey, baseball, basketball of iets anders. Iemand enig idee? Ik weet niet wat het officieel is maar wat deze reis enorm opviel was het aantal golfterreinen dat we zijn tegengekomen. Echt meer dan 10/15 clubs zijn we langsgereden. Maar hier reden we nog langs, wat dacht je dat mij op gegeven moment tegemoet kwam? Een echte spookrijder. Nee niet in het wit maar in een grote pickup kwam hij via de afslag !!!! de snelweg opgedraaid. Nu is het allemaal zeer weids en heb je volop ruimte maar je staat toch wel even raar te kijken. Niet dat ik overigens getuigen heb hoor, want de rest was lekker in slaap gevallen. We slapen goed 's-nachts (ik in ieder geval :-)) maar het is gewoon toch wel erg vermoeiend.

Na verloop van tijd even de snelweg af voor een hapje eten. Red Deer zag er als veelbelovende stop uit. En ja hoor, daar hebben ze allerlei Shops waaronder de walmart. Nu dacht ik de hele tijd dat we een grote auto hadden. We hadden per slot van rekening zonder moeite al onze koffers er in gekregen. Maar op de parkeerplaats was een plekje vrij tussen zijn grote broers. Kijken jullie maar op de foto of de auto dan nog zo groot is. Ik werd er even stil van.
Na een lunch bij de walmart met daarin een starbuck voor de koffie vol goede moed verder naar Galgary. Maar niet nadat we bij de walmart nog een paar t-shirts en een spijkerbroek voor weinig hebben gekocht.

Op het programma voor vandaag staat een bezoek aan de Galgary Tower. Maar voordat we Galgary bereikt hebben zien we in 1 keer de "Bass Pro Shop" aan de linkerkant van de highway liggen. Een grote outdoor-shop stond er groots op de gevel. Dit wilden we wel even van dichtbij bekijken. Helaas waren we er voorbij en het is in Canada niet zo dat je bij het volgend klaverblad even omkeert. Toch zijn we er uiteindelijk gekomen en het was absoluut de moeite waart. Het was zo groot, niet te geloven. Ze verkochten hengels (en veel), messen, geweren, pijl en bogen, kleding maar ook boten, quads en snowmobielen. Vooral de visliefhebber kan hier zijn hart ophalen dus we hebben er nogal wat tijd doorgebracht. Daarnaast bleek nog een heel winkelcentrum te zitten en wat denk je? Daar werkt onze credit card ook. Dus o.a. een mooie oakley zonnebril gekocht.

Toen we weer verder gingen kwamen we toch snel tot de conclusie dat die calgary tower niets zou worden vandaag. Dat moeten we dan maar uitstellen tot morgen. We hadden de beslissing nog niet genomen en daar kwamen we toch in een file terecht? Nooit verwacht natuurlijk omdat tot nu toe 3 auto's in een rij al door ging voor een opstopping. Maar een uur later konden we dan van de snelweg af, op zoek naar de travellodge op het niet bestaande adres. En gelukkig bleek alleen de tomtom er niet van gehoord te hebben want nog geen minuut na het verlaten van de snelweg was daar al het hotel.

Ingecheckt, koffers uitgelaten en snel een hapje eten. De keuze viel dit keer op Denny's. We dachten dat dit een soort van McDonalds was maar het bleek toch eerder een restaurantje te zijn. De serveerster was al een paar keer te vroeg geweest voor onze bestelling maar na verloop van tijd de keuze gemaakt en een heerlijke Sizzling schotel besteld voor Von en mij en voor Mike een cheeseburger menu. Het smaakte prima, althans Mike en mij.
Toen de serveerster weer eens langs kwam voor de totaal niet geïnteresseerde vraag " hoe smaakt het" kwam daar van Mike en mij de verwachte knik maar van Von de opmerking " this is black, I don't like that". Discriminatie van de bovenste plank natuurlijk een een serveerster die even niet wist wat te doen. Want dit was natuurlijk niet de bedoeling. Ze was uitgegaan van een beleefde " goed, dank u" . Maar ze loste het goed op en Von kreeg een compleet nieuw diner.

Vanavond bepalen wat we morgen gaan doen, maar de kans is groot dat we nog een extra dag in Calgary blijven. Dat is het voordeel van onze manier van reizen. Vinden we iets leuk dan doen we dat en zien we wel hoe het gaat passen.