15 Juli: You’ll be attacked.

Vandaag opgestaan met bewolking. Er is zelfs regen voorspelt. Het wordt dus afwachten wat de dag gaat brengen. Waar het gaat eindigen weten we uiteraard wel want de hotelovernachting is vast geboekt voor Valemount. We hebben zelfs vast voor de dag erna geboekt omdat het rond “Jasper” al aardig vol leek te zitten.
Maar zoals gezegd vertrokken we dus met bewolking en het duurde ook niet lang voordat de eerste regendruppels vielen. Maar waar zit dan precies die ruitenwisser bediening. Na even geseind te hebben en het knipperlicht naar rechts aangezet te hebben op de snelweg gingen die dingen dan toch aan in de juiste snelheid. Met slechts 21 graden was het niet echt warm maar toen de zon later doorbrak tikte de temperatuur toch weer de 29 graden aan om net zo snel weer naar beneden te duikelen bij de volgende regenbui. De temperatuurwisselingen gingen echt hard maar uiteindelijk hebben we maar een half uurtje regen gehad. Al met al toch weer een mooie dag.
Na een uurtje of 2 een hoop opwinding aan de overkant van de weg. Er zat niemand voor ons, niemand achter ons, de rijstrook was een meter of 3 en de vluchtstrook van deze 2-baanse weg was zo breed dat een eventuele geschaarde vrachtwagen daar nog geen probleem voor het verkeer zou opleveren. En wat bleek, er zat een kleine zwarte grizzly beer in de boom. Stoppen, stoppen. Dit is wat we willen zien. Maar waar dan vroeg Von en reed nog een paar honderd meter door. En lees even de eerste zinnen van deze paragraaf en je kan misschien de reactie van mij en Mike voorstellen. Hoe dan ook, camera’s gepakt en op een holletje dat hele stuk terug. Wil ik net de eerste foto maken van die grizzly komt daar zo’n sherrif aan die even die flap met die ster trek en ons toch duidelijk maakt op te sodemieteren. Moederbeer loopt ook ergens rond en you’ll be attacked was zijn korte commentaar inclusief een armbeweging die niets aan duidelijkheid over liet. Dus maar weer dat hele stuk teruggelopen naar de auto. Nog wel een paar keer langsgereden (want het was niet druk en de weg was breed dus keren was geen issue ) maar niets meer gezien.
Paar kilometer verder het park Gray Wells ingegaan. In mijn herinneringen hadden we daar 10 jaar geleden ook beren gezien, dus wie weet. Nou ik dus ondertussen. Met de beren werd het niets maar de natuur inclusief de watervallen waren weer prachtig. We zagen nog een paar mensen met die berenbellen lopen. Dat leek ons ook wel leuk en veilig dus bij de touristinfo maar gevraagd of ze die ook verkochten. Nee meneer, studies wijzen namelijk aan dat het beren juist aantrekt omdat ze nieuwsgierig worden. Gewoon blijven praten is het beste. Dus wat dat betreft zit ik hardstikke veilig want wij hebben Mike bij ons.
Op naar de rivier safari. Dit hadden we in een folder gezien en op internet iets over gelezen. Dat was eigenlijk het hoofddoel voor vandaag. uiteraard was dit weer schreeuwend duur (210 dollar na korting met zijn 3-tjes) maar wat was dit de moeite waard. We werden ontvangen door een nederlands meisje die dit als vakantiebaantje had. Ze had het vorig jaar zo mooi gevonden dat ze gewoon de eigenaar had gemaild. Ze vertelde dat vandaag een echt goede dag was. Op elke safari hadden ze nog beren gezien. Sceptisch als ik was dacht ik nog, Natuurlijk. Maar wat kreeg ze gelijk. Met een bootje scheurde we over het water en na een dik kwartier zag ik de eerste beren. Ik zag ze zelfs nog voor de gids/bestuurder van de boot. Dus misschien moet ik er ook nog maar een mailtje aan wagen voor een vakantiebaantje.
Maar daar liep dat een grote zwarte beer en drie kleintje. Op gepaste afstand weliswaar maar we hadden dan toch maar mooi 4 beren in 1 keer. Maar wat dacht je wat. Die beren komen op hun gemak naar de waterkant en die piloot van ons stuurt de boot gewoon naar dezelfde kant. Vervolgens zet die knuppel ook nog eens de motor uit en drijven we langzaam maar zeker naar de kant. Het gevolg is dat er op zeker moment maar 5 tot 10 meter tussen ons en de beren zat. En ik moet bekennen dat ik toch wel enigzins opgelucht was toen de beren omkeerden en op hun dooie gemak de andere kant opwandelden.
Daarna ging de bijzonder platteboot het ondiepe deel op. Vol gas tussen het moeras/planten door om plotseling weer te stoppen. Weer een beer op zeer korte afstand. Maar kennelijk begint het te wennen want deze keer voelde ik mij veel meer op mijn gemak. Al was het maar omdat de motor van de boot bleef lopen deze keer.
In de tussentijd ook nog even de bald eagle over zien vliegen. De boottocht op zich was al spectaculair maar met al dit wild werd het natuurlijk helemaal fantastisch.
Na deze fantastische ervaring op naar ons hotel in valemount. We hebben dit keer gekozen voor een budgethotel en dat blijkt. We zitten echt helemaal achteraf en werden ontvangen door Ma Flodder. Het was haar vrije dag, de eigenaar was weg, ze had een rodeo en een bruiloft gehad, wilde sluiten en was morgen ook aanwezig op haar wederom vrije dag. Niet dat ik vroeg hoe het met haar ging of zo. Ik vroeg alleen maar om de sleutel.
De airco is een ventilator, de gordijnen zijn kapot en we zitten direct aan het spoor. We waren er nog geen 5 minuten of er kwam luid toeterend een trein langs. Je kent ze wel, die enorme lange treinen met +150 wagons. Op internet werd al aangegeven dat die ook ‘s-nachts door gaat. We zullen wel zien.