17 Juli: TomTom op het rechte pad?

Vandaag stonden de ijsvelden op het programma. En daar waar ijs is, is het koud. Vanavond gaan we weer terug naar hetzelfde hotel en dus kunnen we de koffers lekker laten staan. Maar dan moeten we wel uit de koffers de shirts met lange mouwen en de jasjes halen. Je weet per slot van rekening niet hoe koud het echt kan worden. En voor de zekerheid ook maar de lange broek aan. Al was het maar tegen de muggen.
Op weg naar Jasper was het al raak. Langs de weg stonden 2 elken. En de enthousiaste volgers van ons weten nu natuurlijk direct dat we deze nog niet eerder hebben genoemd. Maar helaas moet ik iets rechtzetten. In het vorige verslag had ik het over caribou’s. Dat was echter fout. Dat moesten ook elken zijn. Dus misschien dat Mike toch nog gelijk gaat krijgen met zijn idee dat caribou’s een soort pinguïns zijn. Ik denk het niet, maar je weet het niet hè. Maar deze beesten hadden we al gezien dus stoppen ho maar. Nee als een echte toerist een klein beetje vaart geminderd zodat we nog maar 60 reden en zo geprobeerd foto’s te maken. Resultaat: een niet geïdentificeerde auto en een pracht foto van een elk.
Vlak voor Jasper de ice field road opgedraaid. We zouden eerst naar Mount Edith Cavell gaan. En omdat het een rechte weg was, was de tom-tom ook niet nodig. Voor de eerste keer op pad zonder dat ding want wat kan er nu mis gaan. Nou, we misten de afslag dus volledig. 10 km te laat kwamen we er achter dat we er toch al echt voorbij moesten zijn. Maar geen probleem want het was 1 rechte weg die we straks weer terug moeten, dus dan pakken we het dan wel. Want wat kan er misgaan.
Dus toen viel de keuze op de columbia icefieds. het verste punt al eerste. Maar voordat we daar kwamen weer een hoop auto’s langs de weg en mensen eruit. Wat nu dan? weer zo’n radio grafisch hert of toch een Moose. En wat loopt daar? Een grizzly beer. Gelukkig op ruime afstand maar ik was toch wel even verbaasd. En nu ik deze heb gezien snap ik ook dat die andere bruine beren toch zwarte beren waren. Na de nodige foto’s weer de auto in.
Weer eentje die we van het lijstje “nog niet geziene dieren” kunnen schrappen.
Bij de ice fields aangekomen de auto geparkeerd en naar de gletsjer gelopen. Je zit daar hoog, dus lucht is ijl en de klim was steil. Er werd dan ook snel naar adem gehapt. Onderweg nog bordjes tegen gekomen met ” hier was de gletsjer in 1948, 56, 68 en 2000. De echte jaartallen weet ik niet meer maar wel was duidelijk dat deze gletsjer in rap tempo kleiner wordt. De verwachting is dat ie over 100 jaar wel eens geheel verdwenen kan zijn. Echt wit was de gletsjer ook al niet meer, eerder een beetje groezelig.
Gelukkig hadden wel wel warme kleding bij ons want het was maar ongeveer 23 graden
Na een hapje te hebben gegeten, terug richting hotel en dan naar Mount Edith Cavell. Onderweg natuurlijk nog allerlei viewpoints aangedaan. Dezelfde rechte weg terug, zonder navigatie want wat kon er misgaan. Juist, je voelt hem al komen. Weer reden we de afslag voorbij maar nu hadden we het naar 100 meter al door en konden we even verderop omdraaien. Op weg naar Edith wederom oog in oog met een zwarte beer. Niet 1 maar 2 beren. Een moeder beer met een kleintje in de boom die zich wederom niet van de wijs lieten brengen door al die fototoestellen. Dit waren er dit keer trouwens niet zo veel deze keer want deze route ligt dus niet op die rechte doorgaande weg en veel mensen vinden het niet de moeite waard om hiervoor om te rijden.Of ze denken ook allemaal zonder tomtom te kunnen natuurlijk en hebben hetzelfde probleem als wij.
Na 10 minuten een pick-up langs de rand van de weg en tijdens het inhalen zien we ineens waarom deze stilstond. Wederom een beer. Wat verder tussen de bomen en struiken dus kennelijk had deze beer niet zo de behoefte om op de foto te komen. Wel ineens 2 huppeltjes en weg schoot ie. Kennelijk toch ergens van geschrokken. Ondertussen was de temperatuur overigens al weer na 29 graden gestegen maar er waren toch wel enige dreigende wolken te zien terwijl wij nog naar Edith wilde.
De laatste 10 km is echt een niet zo brede slingerweg met aan de zijkant een diepe greppel. Maar we zijn er gekomen met Von uiteraard achter het stuur want als er bochtjes zijn dan moet von sturen anders wordt ze misselijk.
Bovenaan gekomen zijn we gestart met de hike. Maak waar de vorige keer de angsthaas afhaakte was het nu het conditiebeest dat er mee stopte bij het aanzien van de klim. Mike en ik mochten wel verder en wij zijn dan ook naar boven gelopen. En het was steil maar ook de moeite waard om op bezoek te gaan bij het ijsschotsen meer van Edith. De temperatuur van het meer viel overigens mee, vooral,om dat er toch ijsschotsen in drijven.Heel apart was ook dat je van koude naar warme lucht ging door het maken van 1 stap. Dit had ik nog nooit meegemaakt. De terugweg bleek een vlakke route te zijn en af en toe viel er een druppeltje regen. Best wel lekker want het was toch weer 29 graden. Bij de auto ging het even wat harder regenen en daalde de temperatuur met 8 graden om even later weer net zo hard te stijgen. Maar zoals beloofd ” een afgemaakte hike”
Terug naar het hotel was het motto. TomTom was niet nodig want het was toch 1 rechte weg. Nou ja? Moesten we hier niet rechtsaf. Nog net snel genoeg TomTom aangezet om deze afslag niet te missen. Op de terug weg nog een Elk het water zien ingaan. Het dier liet zich lekker meevoeren met de stroom en verdween achter de bomen maar zal ongetwijfeld veilig de overkant hebben bereikt.
Als diner hebben Mike en ik pizza gegeten. Maar hoe groot moet ie dan zijn? We kozen voor medium, of te wel 10 inch. En we hadden het kunnen weten dit ding was met geen mogelijkheid op te eten. bovendien vond Mike het niet te eten. Ik vond het gelukkig wel lekker en Von had een Griekse schotel zodat iedereen toch nog voldoende had